Франција и Германија го поддржаа олеснувањето на правилата на ЕУ за емисиите од автомобили и постигнаа компромис за тоа кои возила би можеле да ја добијат ознаката „Произведено во Европа“, потврдија дипломатски извори.
Договорот меѓу двете најголеми економии на ЕУ би можел да има одлучувачко влијание врз идната европска автомобилска политика. Париз и Берлин долго време не се согласуваат околу тоа како Унијата треба да ѝ помогне на индустријата, која се соочува со послаба продажба, високи трошоци, кинеска конкуренција и побавна од очекуваната електрификација.
Германија се залагаше за поблаги цели за намалување на емисиите на јаглерод диоксид и поширока дефиниција за европски автомобил, која би вклучувала и важни трговски партнери надвор од ЕУ. Франција се обиде да ги зачува повеќето од своите постоечки климатски амбиции и да ги ограничи јавните стимулации и бенефиции за возила произведени во земјите-членки.
Според нацрт-договорот, Берлин доби концесии за правилата за емисии, додека Париз доби потесна примена на ознаката „произведено во Европа“. Договорот е сè уште привремен и чека конечно одобрување од германската страна.
Производителите нема да мора да ги компензираат преостанатите десет проценти од емисиите
Европската комисија претходно предложи целосно напуштање на забраната за продажба на нови автомобили на бензински и дизел мотори од 2035 година. Според тој предлог, наместо целосно елиминирање на емисиите, производителите ќе мора да ги намалат просечните емисии на издувни гасови на новите возила за 90 проценти. Останатите десет проценти ќе мора да се компензираат со други мерки, на пример со употреба на челик со ниска содржина на јаглерод во производството.
Француско-германскиот договор ја укинува обврската за компензација на преостанатите емисии, што им олеснува на производителите да ги исполнат целите за периодот по 2035 година.
Во пракса, таквото решение би овозможило континуирана продажба на дел од возилата со мотори со внатрешно согорување, под услов производителите да ги намалат вкупните емисии на своите нови возила за 90 проценти во споредба со пропишаното почетно ниво.
Спогодбата, исто така, отвора можност автомобилите напојувани со обновливи горива да се сметаат за возила со нула емисии. Ова би можело да ја продолжи пазарната иднина на моторот со внатрешно согорување и да ја зголеми улогата на синтетичките горива и биогоривата во европската транзиција.
Ова би им дало на производителите повеќе начини да ги исполнат целите за емисии, наместо речиси исклучиво да се потпираат на продажба на електрични автомобили на батерии.
Компромисот претставува значително отстапување од првичната политика, според која продажбата на нови автомобили со емисии од издувните системи практично би престанала по 2035 година.
Стимулациите за електрични возила повеќе нема да зависат од големината
Франција и Германија, исто така, се согласија за поширока примена на таканаречените супер-поени, кои им олеснуваат на производителите да ги исполнат целите за емисии. Европската комисија предложи доделување дополнителни поени за мали и прифатливи електрични автомобили, сакајќи да го поттикне производството на модели подостапни за поголем број европски клиенти.
Според француско-германскиот договор, супер-поените ќе се прошират на сите електрични возила, без оглед на нивната големина или должина. Производителите на големи теренски возила и електрични возила од повисока ценовна категорија би можеле да остварат и придобивки.
Ваквата промена ѝ одговара на германската автомобилска индустрија, која во голема мера се потпира на поголеми и поскапи модели со повисоки маржи на профит. Во исто време, тоа ја ослабува првичната намера на Комисијата да ги насочи регулаторните придобивки кон помали и поприфатливи автомобили.
Во случајот со ознаката „направено во Европа“, преовладуваше потесен француски пристап. Ознаката ќе се применува првенствено на автомобили произведени во 27-те земји-членки на ЕУ, со можност за селективно вклучување на помал број европски земји надвор од Унијата.
Велика Британија и Норвешка би можеле да бидат вклучени во европската дефиниција под одредени услови, дозволувајќи им на нивните производители и фабрики да учествуваат во јавни набавки и програми за индустриски стимулации.
Договорот го одразува напорот на ЕУ да го заштити европското производство без целосно да ги исклучи земјите кои се длабоко вклучени во континенталните синџири на снабдување.
За производителите на автомобили, компромисот носи поголема флексибилност и пониски трошоци за прилагодување. За застапниците на построга климатска политика, тоа претставува понатамошно слабеење на целите и го зголемува ризикот Европа да го забави преминот кон целосно електрични возила.
Франција и Германија со тоа ѝ дадоа предност на индустриската конкурентност во однос на сегашната стапка на намалување на емисиите, а нивниот компромис веројатно ќе стане основа за преговори од страна на сите членки на ЕУ.