Зошто и одбиениот кандидат за работа може да биде најдобра препорака за компанијата?

Торбен Емерлинг, научник за однесување и основач на консултантската фирма Aeccess, едно утро добил известување дека кандидат што неговата фирма не го ангажирала објавил коментар на LinkedIn. Наместо критики за одбивањето, следеле јавни пофалби. Кандидатката го опишала процесот на селекција како исклучително информативен, транспарентен и внимателен кон барателите на работа. Иако не ја добила посакуваната позиција, таа ја препорачала компанијата на други.

За Емерлинг, тоа бил важен доказ дека вработувањето не мора да заврши со губење на довербата кога кандидатот ќе добие негативен одговор. „Напротив, начинот на кој компанијата донесува и комуницира одлуки може да создаде долгорочна вредност дури и кога никогаш не е воспоставен работен однос“, пишува авторот.

Во неодамнешен текст на авторот, Емерлинг презентира искуства од развојот на систем за вработување базиран на науки за однесување. Неговата основна премиса е дека компаниите обрнуваат премногу внимание на прашањето кого да вработат, а премалку на тоа како доаѓаат до таа одлука. Токму оваа постапка, верува тој, открива колку нивните прокламирани вредности се навистина присутни во секојдневното работење.

Пет грешки во компанијата
Кога почнал да го подготвува првото вработување во својата консултантска фирма пред пет години, Емерлинг бил свесен колку погрешниот избор може да го чини мал тим. Нов вработен бара време, обука и пари, а неговите перформанси имаат директно влијание врз деловните операции и односите меѓу колегите. Во мала организација, речиси и да нема простор за распределба на последиците од лоша одлука врз голем број луѓе.

Затоа тој ангажирал четири консултанти со искуство во човечки ресурси и науки за однесување. Тие ги анализирале постојните практики и издвоиле пет постојани слабости во процедурите за вработување.

Првата е нејасната поделба на одговорностите меѓу донесувачите на одлуки. Во процесот на селекција, често учествуваат неколку тимови, но не е прецизирано кој го води процесот, кој ги оценува кандидатите и чија конечна одлука се донесува. Таквата организација отвора простор за импровизација, погрешно усогласени проценки и лоша комуникација.

Друга слабост се огласите што не ја опишуваат вистинската работа. Кога менаџерите ја оставаат дефиницијата на позицијата на одделот за човечки ресурси без доволно објаснување, се создаваат слободни работни места полни со општи барања, пожелни квалитети и професионални изрази, но со малку информации за секојдневните должности и очекуваните резултати.

Третиот проблем е пристрасноста. Емерлинг предупредува дека процедурите за селекција честопати го игнорираат она што науката за однесувањето веќе го утврдила за донесувањето одлуки од страна на човекот. Кандидатите не се оценуваат само според способностите, туку одлуките може да бидат под влијание на возраста, полот, образованието, социјалната позадина или сличноста со постојните членови на тимот. Ова го стеснува изборот на потенцијално квалитетни вработени.

Четвртата слабост се интервјуата за работа кои не се меѓусебно споредливи. Ако на различни кандидати им се поставуваат различни прашања, ако интервјуата не траат исто и ако нема заеднички критериуми за евалуација, одлуката сè повеќе се базира на впечатоците на поединците.

Петтиот проблем што Емерлинг го гледа во комуникацијата. Кандидатите честопати не знаат кога ќе добијат одговор, колку рунди на селекција ги чекаат или зошто биле одбиени. Дури и кога се одвива комуникацијата, таа често е автоматизирана и лишена од корисни информации.

Според него, ваквите неуспеси не се само организациски недостатоци. Тие му покажуваат на кандидатот какво однесување компанијата го смета за прифатливо, и тоа пред тој да помине еден работен ден таму.