Влегувате во продавница, поминувате еден час разговарајќи со пријателски расположен продавач, пробувате идеална големина или модел, а потоа, наместо да купувате, излегувате и го нарачувате истиот производ преку интернет.
Ова сценарио, познато во трговскиот свет како „шоуруминг“, стана кошмар за сопствениците на продавници. Европските трговци на мало сега одлучија да преземат нешто во врска со ова и почнаа да воведуваат радикални мерки за да го спречат она што го нарекуваат „beratungsklau“ или буквално – кражба на совети.
Еден час разговор, нула евра заработка
Семејната компанија „Кранц“, која со децении продава училишни чанти во германските градови Бохум и Хаген, беше на работ на очај. Сопственичката Стефани Кранц ги опишува сцените што станаа вообичаени:
– Ќе ги советувавме клиентите по еден час, а во тоа време тие паралелно ќе пребаруваа на своите мобилни телефони каде има поевтина торба. Тоа нè налути исклучително – изјави Стефани Кранц, сопственичката на продавницата, за германскиот WDR.
Тие решија да го „отстранат упатството“, а како решение воведоа надомест за консултација од 25 евра. Правилото е јасно: ако купите торба по професионална консултација, тие 25 евра ќе бидат одбиени од цената. Ако сепак одлучите да си заминете со празни раце, парите остануваат кај продавницата како надомест за времето и знаењето на вработените.
Феномен што ги уништува малите продавници
Овој пример од Бохум повеќе не е изолиран инцидент, туку нов тренд во малопродажбата. Слична стратегија применува и берлинската специјализирана продавница „Skate & Glide“, каде што стручните совети исто така се наплаќаат 25 евра ако нема обврска за купување.
Трговците истакнуваат дека плаќаат кирија за простор, електрична енергија, придонеси за работниците и инвестираат во своето образование, додека онлајн продавниците немаат овие трошоци. Кога купувачот ги користи ресурсите на физичка продавница за да заштеди пари преку интернет, тој директно го загрозува опстанокот на локалните продавници.
Неодамнешното истражување на YouGov потврди дека маркетерите имаат причина да се грижат. Дури една третина од потрошувачите во Германија признаа дека редовно ги користат физичките продавници исклучиво како „изложбени салони“. Тие пробуваат стоки и бараат стручен совет, свесно планирајќи да купат преку интернет по брза споредба на цените на лице место.
Додека некои клиенти се жалат тврдејќи дека консултантски услуги се дел од услугата вклучена во цената, трговците одговараат дека „услугата не е бесплатна ако не заврши со распродажба“.
Прашањето што останува отворено е: дали овој модел ќе стане стандард во остатокот од Европа или трговците на мало ќе мора да најдат посуптилен начин да ги задржат клиентите во своите продавници?