Затворањето на Ормутскиот теснец поради конфликтот меѓу Иран и Соединетите Американски Држави почнува да предизвикува сериозни нарушувања во глобалните синџири на снабдување, а последиците не влијаат само на пазарот на нафта и гориво. Според Ројтерс, недостигот на сулфур и сулфурна киселина, клучни суровини за производство на батерии и преработка на метал, би можел да го загрози производството на електрични автомобили, да ги зголеми цените на алуминиумот и да предизвика нови нарушувања во светската економија.
Колку подолго овој тесен морски премин останува затворен за повеќето бродови, толку посериозни ќе бидат последиците за светската економија. Глобалната економија веќе страда од повисоките цени на горивата, како што се дизелот и бензинот, како и од инфлацијата што ја предизвикуваат.
Електричните возила (EV) често се сметаат за едни од главните „победници“ во конфликтот меѓу САД и Иран, бидејќи тие овозможуваат помала зависност од фосилните горива.
Сепак, производството на батерии за електрични автомобили зависи и од Ормутскиот теснец, бидејќи сулфурната киселина е клучна за преработка на метали како што се никелот и литиумот.
Сулфурната киселина е неопходна во процесот на киселинско-алкални соединенија под висок притисок (HPAL), кој се користи за екстракција на никел за батерии од руда во Индонезија, најголемиот светски производител на овој метал.
Се користи и за екстракција на литиум од тврди карпи во Австралија, најголемиот светски производител на литиум, а е важна и во производството на бакар.
Пред нападот на САД и Израел врз Иран на 28 февруари, околу половина од светскиот поморски транспорт на сулфур минувал низ Ормутскиот теснец, главно кон азиските земји.
Сулфурот е нуспроизвод од производството на сурова нафта и гас, како и од преработката на гориво, поради што земјите од Блискиот Исток, како што се Обединетите Арапски Емирати и Саудиска Арабија, се меѓу најголемите светски добавувачи на оваа суровина, која се користи за производство на сулфурна киселина.
Сулфурот главно се транспортира со товарни бродови, а сообраќајот низ Ормутскиот теснец нагло се намали од почетокот на конфликтот со Иран.
Податоците од аналитичката компанија „Кплер“ покажуваат дека само 30.000 метрички тони сулфур поминале низ теснецот во април, додека во март таа количина била 180.000 тони.
Тоа е значително помалку од просекот од 1,27 милиони тони месечно транспортирани во текот на трите месеци пред почетокот на конфликтот, рече Кплер.
Исчезнувањето на пратките од Блискиот Исток предизвика експлозија на цените на сулфурот. Цената на превозот до Азија достигна дури 880 долари по тон, што е зголемување од 50 проценти од почетокот на војната.
Поскапиот сулфур ја зголемува цената на сулфурната киселина, што дополнително ги зголемува трошоците за производство на никел, бакар и литиум. Сепак, уште поголем проблем е можноста за недостиг.
Доколку рудниците во Индонезија, Австралија и Чиле мора да се натпреваруваат едни со други за ограничени количини на сулфурна киселина, постои ризик некои производители да бидат принудени да го намалат производството поради недостаток на суровини.