Во светот на финансиите, бројките се прецизни, но репутациите се кревки. Денес, банките не само што го проценуваат кредитниот ризик – сè почесто мора да го земат предвид репутацискиот ризик, односно како јавноста, медиумите и клиентите ќе ги толкуваат своите одлуки. Пример што неодамна го потресе финансискиот сектор доаѓа од спортот: предлогот на ФИФА да продаде 20% удел во нова подружница за управување со турнири предизвика реакција.
Иако JPMorgan Chase беше советник за трансакцијата, негативните повратни информации ја принудија организацијата да се повлече. Во повеќето големи банки, постојат посебни комитети – Комитети за репутациски ризик (RRC) – кои анализираат не само фактите, туку и начинот на кој тие факти ќе бидат толкувани. Како што рече еден банкар: „Едно е да се знаат сите факти, а друго е да се процени како јавноста ќе ги перцепира“.
За разлика од кредитниот ризик, репутацискиот ризик не може да се квантифицира. Не постои формула или модел што предвидува дали трансакцијата ќе генерира негативни наслови. Одлуките се донесуваат врз основа на инстинкт, искуство и корпоративна култура.
Страв од погрешен наслов
Банките станаа исклучително претпазливи. Секоја одлука поминува низ филтер: дали ова ќе изгледа лошо на корицата? Во ерата на социјалните мрежи, каде што репутацијата може да се уништи за неколку часа, финансиските институции избираат конзервативен пристап. Тие често се откажуваат од профитабилни работни места само за да избегнат потенцијална штета на репутацијата.
Таквата претпазливост потсетува на ликот од романот „Остатоци од денот“ – совршен батлер кој никогаш не ризикува, дури и кога знае дека можеби е во право. Банките денес се слични: тие би сакале да пропуштат можност отколку да ризикуваат со својата репутација.
Репутацискиот ризик не е само прашање на етика, туку и стратегија за преживување. Во свет каде што довербата вреди повеќе од каматните стапки, банките мора да балансираат помеѓу профитот и перцепцијата. Инвеститорите, клиентите и јавноста сè повеќе бараат транспарентност, одржливост и општествена одговорност.
Затоа репутацискиот ризик се претвора во нова форма на капитал – онаа што не се појавува во билансот на состојба, туку одлучува за долгорочниот успех.
Репутацијата како најскап имот
На крајот на краиштата, банките кои успеваат да управуваат со својот углед толку внимателно како и со нивните финансиски метрики ќе бидат оние кои ќе преживеат. Бидејќи во денешниот свет, репутацијата е најтешката валута за стекнување и најлесната за губење.
Фото: gemini