Светот се движи кон „копче како услуга“

Сè повеќе производители на автомобили се обидуваат да се нурнат во бизнисот со претплати. Но, најновото искуство на Toyota непријатно изненади многу потрошувачи. Од нив се бара да плаќаат месечна претплата за да ги користат нивните приврзоци за далечинско startirawe на моторите на нивните автомобили.

Речиси секоја автомобилска компанија нуди некој вид на претплатен пакет, а Toyota има таков, наречен Remote Connect. Услугата нуди претплата за користење на апликација за далечинско управување на автомобили, како што се заклучување врати или загревање на внатрешноста.

Неочекувано изненадување за многу сопственици на релативно нови автомобили со јапонската марка беше фактот што повеќе не можат да го користат приврзокот за далечинско стартување на возилата – не и без претплата.

Приврзоците за клучеви со далечински управувач користат радио предавател со краток домет за да испратат сигнал до возилото кој е шифриран со динамички кодови. Штом автомобилот ќе го дешифрира сигналот, го извршува потребното дејство, како што се заклучување или отклучување на вратите, алармирање или палење на моторот.

RF привезоците за клучеви постојат од 1980-тите. И тука доаѓа големиот знак прашалник. Далечинското стартување преку приврзок нема никаква врска со апликацијата; ниту автомобилот ниту синџирот за клучеви не комуницираат со серверите со кои управува Toyota.

Многу сопственици на автомобили кои сега имаат три години (т.е. произведени во ноември 2018 година) открија дека функционалноста на приврзокот за клучеви зависи од одржувањето на активна претплата на Remote Connect. За да ја вратат својата функција, сопствениците мора да платат претплата.

Одлуката на компанијата предизвика бурни реакции кај многу потрошувачи, забележува „Арстехника“. Ова е предаторска ненаситност, коментираат некои. „Се чудат како да не измолзат“, рече друг. Трет кратко коментираше дека светот се движи кон „BaaS: копче како услуга“.

Некои потрошувачи тврдат дека важен принцип во „економијата на претплата“ е да се наплаќаат дополнителни услуги, наместо оние кои се основни и практично „неизбришливи“.

Дополнително, надоместоците треба да се однесуваат на услуги кои бараат некаква форма на тековно одржување или континуирано подобрување што вклучува долгорочна посветеност на човечкиот труд и ресурсите на производителот, како што се ажурирањата на софтверот.