Во последниве години, цените на станбениот квадрат во државата бележат континуиран и забрзан раст, што сериозно ја доведува во прашање достапноста на становите за голем дел од граѓаните. Особено загрижува фактот што младите сè потешко можат да си дозволат сопствен дом, додека побарувачката расте побрзо од понудата. Во вакви услови се отвора дебата за улогата на државата во регулирањето на пазарот на недвижности. Се поставува прашањето дали е прифатливо цените целосно да бидат оставени на слободниот пазар или државата треба поактивно да интервенира преку механизми што ќе го спречат понатамошниот раст и ќе обезбедат подостапни станови за населението.
-Пазарната инспекција треба поактивно да се вклучи и да го контролира работењето на градежните компании. Потребно е да се направи контрола колку чини изградбата на еден станбен квадрат, а колкава е заработката на газдите. Тука се поставува прашањето како може државата преку Акционерското друштво за изградба и стопанисување со станбен и деловен простор да ги продава становите по 1.500 евра квадрат, а во зграда до неа приватна компанија да ги продава становите по 3.000 евра квадрат, изјави за „Локално“, Иван Пешевски, претседател на Синдикатот за градежништво, индустрија и проектирање.
Потребна е поголема контрола на приватните компании кои градат, преку која државата ќе го заштити стандардот на граѓаните што ги купуваат становите со кредити и со високи каматни стапки.
-Градежните компании ја договараат цената на станбениот квадрат меѓу себе, односно и во градежништвото постои картелско здружување како кај маркетите. Тие ја држат висока цената на квадратот, а граѓаните се принудени да се задолжуваат на 20–30 години за да купат стан од 40 метри квадратни за околу 100 илјади евра. Не е реално работник со плата од 700 евра да плаќа станбен квадрат над 3.000 евра, вели Пешевски.