Според Светската банка, во 2020 година се произведени приближно 2,24 милијарди тони цврст отпад. Се вели дека таа бројка веројатно ќе се зголеми за 73 отсто до 3,88 милијарди тони до 2050 година.
Пластиката е особено проблематична. Од почетокот на масовното производство на овој материјал во 1950-тите до 2015 година, беа произведени повеќе од 8,3 милијарди тони пластичен отпад, покажуваат истражувањата на универзитетите во Џорџија и Калифорнија.
Некој кој нема да биде изненаден од таа статистика е Микаела Дракман. Таа помина многу време гледајќи што фрламе, како основач на Greyparrot, британски стартап кој создаде систем за вештачка интелигенција дизајниран да ги анализира капацитетите за обработка и рециклирање отпад.
„За еден ден, ќе имате буквално планини од отпад во еден објект, а она што е многу шокантно и изненадувачки е што тој никогаш не запира. Не постои празник за отпад, тој само доаѓа“, рече таа.
Greyparrot инсталира камери над подвижните ленти на околу 50 локации за отпад и рециклирање во Европа, користејќи софтвер за вештачка интелигенција за да анализира што се случува во реално време.
Технологијата на вештачката интелигенција брзо напредуваше во текот на изминатата година, а нејзината способност за обработка на слики сега е многу софистицирана. Сепак, Дракман рече дека и понатаму е тешко да се обучи системот да го препознава ѓубрето, пишува CNN.
„Производ како шише Кока Кола, кога ќе влезе во корпата, ќе биде стуткано, згмечено и валкано, а тоа го прави проблемот многу покомплексен од гледна точка на вештачка интелигенција“, објасни таа.
Управување со отпад
Системите на Greyparrot сега следат 32 милијарди отпадни објекти годишно, а компанијата создаде огромна дигитална мапа на отпадот. Овие информации може да се користат од страна на менаџерите за отпад за да станат пооперативни и поефикасни, но тие исто така може да се шират.
„Тоа им овозможува на регулаторите подобро да разберат што се случува со материјалот, кои материјали се проблематични, а исто така влијае и на дизајнот на пакувањето. Зборуваме за климатските промени и управувањето со отпадот како посебни работи, но тие се всушност меѓусебно поврзани затоа што користиме ресурси затоа што всушност не ги обновуваме. Доколку имавме построги правила кои го менуваат начинот на кој консумираме и дизајнираме пакување, тоа би имало многу големо влијание врз синџирот на вредност и начинот на кој ги користиме ресурсите“, истакна Микаела Дракман.
Таа се надева дека големите брендови и другите производители ќе почнат да ги користат податоците генерирани од компании како GreyParrot, и на крајот да дизајнираат повеќе производи за повеќекратна употреба.
Tрој Своп води компанија која има за цел да направи подобро пакување. Footprint соработуваше со супермаркетите и Gillette за да ги претвори нивните пластични садови за бричење во оние направени од растителни влакна.
Во блог пост на веб-страницата на Footprint, Своп тврди дека потрошувачите се заведени од „митот за рециклирање“. Тој спомна пластична чинија за салата која беше означена како „подготвена за рециклирање“ и праша што всушност значи тоа.
„Помалку е веројатно од кога било нивната фрлена пластика за еднократна употреба да заврши каде било освен на депонија. Единствениот излез од пластичната криза е да престанеме да зависиме од неа“, напиша тој.