Кризата на Блискиот Исток, заедно со одредени проблеми со снабдувањето, сè повеќе го комплицира работењето на италијанските компании за печење кафе, изјави Микеле Монцини, потпретседател на италијанскиот комитет за кафе при Unione Italiana Food, во интервју за Comunicaffé.
Од една страна, тензиите во Црвеното Море и Ормутскиот Теснец го продолжија времето на транспорт и ги зголемија логистичките трошоци до Европа, додека секторот сега се соочува и со недостиг на суровини од Бразил и Виетнам, земји кои сочинуваат повеќе од половина од светското производство и се погодени од „екстремни климатски настани“, пренесува Бизнис и Финансије.
Како што објави Pluto logistics, помалата достапност на сурово кафе (односно непечено) се чувствува и во Колумбија и Индонезија, иако, како што објасни Монцини, очекуваните изобилни жетви во Бразил, Виетнам и Индонезија во текот на 2026 година, исто така, придонесуваат за намалување на нестабилноста на цените.
Како целина, секторот продолжува да се свртува кон диверзификација на потеклото, фокусирајќи се на алтернативни пазари како што се Колумбија, Хондурас, Уганда, Индија и Индонезија. Проблемите што особено влијаат на поморскиот транспорт – прво блокадата на Црвеното Море, а сега и на Ормутскиот теснец – ја наметнаа потребата од подолгорочно планирање отколку што беше случај порано, со однапред планирани синџири на снабдување и подобро управување со залихите.
Сепак, кризата во Ормутскиот теснец влијае на целиот вредносен синџир, нагласи Монцини, поради зголемувањето на трошоците за енергија, што се рефлектира во логистиката за преработка и дистрибуција на производи, но и во самото производство – поради зголемувањето на цените на ѓубривата – како и во финалните процеси како што е пакувањето.
Кога станува збор за транспорт и на печено и на непечено кафе, денес е „многу поскапо и понестабилно“, со ризик од понатамошно влошување. Одговорот на компанијата засега е диверзификација на пристаништата, превозниците и логистичките центри, со обид да се зголеми флексибилноста на синџирот на снабдување, што носи поголема комплексност на управувањето и потреба од поструктурирано планирање отколку порано, заклучува Монцини.