Многу непродадени луксузни производи се уништуваат заради зачувување на ексклузивноста и заштитата од сивата економија, и иако Европската Унија штотуку ја забрани оваа практика, судскиот процес во Хонг Конг го привлече вниманието на фактот дека на секои 6 месеци таму се уништуваат до 20.000 непродадени производи од брендот Шанел, објави ТВ БФМ.
Од 19 јули оваа година, на големите компании во ЕУ им е забрането да уништуваат непродадена облека, обувки и додатоци.
Оваа регулаторна промена доаѓа во време кога судскиот случај во Хонг Конг повторно ја донесе во јавноста практиката што модните куќи претпочитаа да ја кријат.
Имено, на двајца поранешни вработени во магацинот на компанијата Шанел им било судено за обид за кражба на 724 чанти и ситни кожни предмети наменети за уништување.
Најголемо внимание, сепак, привлекоа бројките презентирани за време на судењето, според кои на секои шест месеци во Хонг Конг се уништуваат меѓу 10.000 и 20.000 производи од брендот Шанел.
Брендот изјави дека овие податоци не ја одразуваат нивната досегашна практика и повтори дека производите кои повеќе не можат да се продаваат сега се препуштени на компанијата L’Atelier des Matières, основана во 2019 година на иницијатива на самиот Шанел, чија мисија е повторно да ги користи неискористените материјали и непродадените готови производи.
Покрај случајот Шанел, оваа афера повторно на преден план ја изнесува реалноста која долго време е табу тема, имено дека уништувањето на непродадената стока никогаш не било исклучок во луксузниот сектор, туку вистински деловен инструмент.
Како што е наведено, во луксузниот сектор, вредноста не е ограничена само на трошоците за производство, туку првенствено се базира на деликатната рамнотежа помеѓу понудата и побарувачката.
Чанта што завршува со голем попуст или во паралелни продажни канали веднаш губи дел од својата симболична моќ, и токму оваа ветена ексклузивност ги оправдува високите цени.
Британскиот бренд Барбери ги освои насловните страници во 2018 година кога уништи непродадена облека и козметика во вредност од над 31 милион долари, според сопствениот годишен извештај.
Затоа, со години, компаниите претпочитаа сами да ги сносат трошоците за непродадените залихи отколку да ризикуваат да го нарушат својот имиџ.
Производите беа уништувани, расклопувани или дискретно рециклирани за да се спречи нивното повторно појавување на „сивиот пазар“, односно во рамките на продажните мрежи што нудат оригинални производи надвор од официјалните дистрибутивни канали.
Со воведувањето на Европската регулатива за одржливи производи за екодизајн (ESPR), овој пристап станува многу потежок за одржување, а Брисел има за цел да го спречи трошењето ресурси, а воедно да поттикне повторна употреба, поправка, донација и рециклирање.
Новите регулативи ќе ги принудат брендовите да избираат помеѓу повисоки трошоци за складирање, развој на строго контролирани дистрибутивни канали со пониски цени или производство на помали количини на стоки од самиот почеток.
Според Европската агенција за животна средина, помеѓу 4 и 9 проценти од текстилните производи што се пласираат на европскиот пазар се уништуваат пред дури и да се употребат, што изнесува речиси 600.000 тони годишно.
Сепак, невозможно е прецизно да се утврди колкав дел од ова го има секторот на луксузни стоки, бидејќи овие компании не објавуваат такви податоци.
Соочени со оваа регулатива, брендовите сега ќе мора да ги подобрат своите прогнози, подобро да ги распределат залихите меѓу продавниците и евентуално да намалат одредени количини на производство, според француската телевизија.